Sommige hobby’s sluipen je leven binnen zonder dat je het doorhebt. Bij mij begon het met een polaroidcamera, ergens in mijn vroege jeugd. Het idee dat je een moment kon vastleggen en dat het dan "meteen" op papier stond, vond ik fascinerend. De foto’s waren soms meer creatief dan scherp, maar ik vond het geweldig. Later kwam er een Canon AE1, een paar telelenzen en zelfs een donkere kamer.
Al op jonge leeftijd merkte ik hoe rijk en indrukwekkend de natuur is. En hoeveel het je geeft als je er met aandacht en rust doorheen beweegt. Een edelhert dat blijft staan. Een rotte wilde zwijnen op een veldje in het bos. Een vogel die gewoon zijn gang gaat terwijl jij toekijkt. Een vis die langzaam voorbij zwemt. Dat soort momenten blijven hangen. Buiten zijn. In de natuur. Bij het water. In de bossen. Dat vind ik nog steeds geweldig.
Na een periode waarin door allerlei redenen het wandelen en fotograferen in de natuur niet kon, ben ik in het voorjaar van 2025 weer begonnen. Dit keer met een videocamera. En dat was ook even wennen. Bij fotograferen heb je vaak aan éen moment genoeg. Filmen vraagt nog meer geduld. Je moet de tijd nemen, wachten op beweging, soms even opgegeven en dan tóch dat moment krijgen. Dat maakt het mooi.
Wie vaak buiten komt, weet één ding zeker: de natuur houdt zich nooit aan jouw agenda. Je kunt vroeg opstaan, hopen op van alles... en dan zie je... niets. En op een dag waarop je denkt dat het weinig wordt, staat er ineens een ree, een vos of soms iets volledig onverwachts voor je neus. Dat hoort erbij. En misschien is dat wel precies wat het zo mooi maakt. Je gaat kijken in plaats van zoeken. Luisteren in plaats van haasten. De natuur geeft wat ze geeft. Niet meer en niet minder.
Voor mij zit de waarde vaak in de kleine dingen: de stilte van het bos, de manier waarop het licht verandert, het gevoel dat je even helemaal uit de drukte bent. De geluiden. Die onverwachte ontmoetingen. Het helpt me om mijn hoofd leeg te maken en gewoon te genieten van waar ik ben.

Ik zoek meestal rustige gebieden op en ga het liefst bij zonsopkomst op pad. Het licht is dan zacht, de dag moet nog beginnen en je hoort de natuur letterlijk wakker worden.
De Veluwe, de Utrechtse Heuvelrug, Arkemheen en de gebieden in het “Nieuwe Land” zoals het Horsterwold of de Oostvaardersplassen zijn plekken waar ik regelmatig kom. En als ik een weekendje weg ben, ga ik graag naar andere streken zoals het Limburgse heuvelland of het Drents-Friese Wold. Elk gebied heeft zijn eigen sfeer en verrassingen.
De exacte locaties noem ik bewust niet in mijn filmpjes of op social media. Wel in het algemeen, maar niet specifiek. Sommige stukken natuur hebben rust nodig, en die wil ik ze gunnen.

Voor mij is respect voor de natuur vanzelfsprekend. Ik blijf op de paden, kom in de gebieden (en op paden) waar je mag komen, loop binnen de toegestane tijden (van zonsopgang tot zonsondergang) en let erop dat ik geen dieren verstoor. Helaas zie ik nog te vaak dat niet iedereen dat doet, ik verbaas me daar enorm over. Ik vind dat onbegrijpelijk. Maar ik blijf doen wat wél goed is. Laten we zuinig zijn op onze mooie natuur!
Het weer houdt me meestal niet tegen. Wind, kou, warmte, het hoort er allemaal bij. Alleen bij echt zware regen blijf ik thuis om mijn apparatuur niet te riskeren.
Maar meestal is er wel een moment waarop het bos je toch uitnodigt.

Die zijn altijd welkom. Stuur gerust een berichtje! En wie weet, misschien lopen we ooit samen een stukje mee.
Op mooie ontmoetingen en veel plezier!
Fred "NatuurSpotter"
Sinds de zomer deel ik (een deel) van mijn ontmoetingen op YouTube, TikTok en Instagram. Niet omdat het moet, maar omdat ik merkte dat veel mensen het fijn vinden om even mee te kijken.
Zo groeit "Natuurspotter" langzaam uit tot een plek waar ik mijn belevenissen en ontmoetingen in de natuur kan delen.